Stilletjes en wat argwanend stapt hij binnen, deze sympathieke man. Door de crisis plots meer thuiswerkend, evenals zijn vrouw en de twee kinderen. En heel erg moe, al jaren zelfs. Zodoende zit hij nu hier, zonder vertrouwen in de zoveelste zorgverlener die nu voor hem zit. 

‘Het voelt als falen’ geeft hij aan. Met ups en downs heeft hij altijd zijn eigen boontjes gedopt. In het grote, drukke gezin waarin hij opgroeide, later als enige van de familie in een verre stad waar hij studeerde en nu met een eigen bedrijf en gezin. Geen prater, wel een denker. Een groot verantwoordelijkheidsgevoel ook. Voor zijn ouders, zijn gezin, zijn bedrijf en vrienden met problemen.

Gedurende ons gesprek blijkt dat hij zich eigenlijk nooit gezien en gehoord heeft gevoeld. Wilde niet in de belangstelling staan, altijd stiller dan de rest, aan het lezen, denken of luisteren naar de ander. 

Aan het eind van de intake zegt hij ‘je bent de eerste zorgverlener die de tijd neemt om naar me te luisteren, zonder in te vullen en zonder vooroordelen. Ik denk dat ik een traject bij MBB Zwolle toch wel als een káns kan zien.’ Zijn ogen staan minder dof dan bij binnenkomst en hij stapt de kamer uit. 

Laten we beginnen met luisteren….

Recommended Posts